Όσο η σελίδα αυτή παρέμενε κενή, δέχτηκε τις περισσότερες επισκέψεις, διόλου περίεργο για μια εποχή σαν τη σημερινή όπου τα κάθε είδους μανιφέστα εκλείπουν…
Η αρχική μας σκέψη ήταν να μην κάνουμε κανενός είδους διακήρυξη αρχών, να φανεί το ποιοι είμαστε και το τι ακριβώς σκεφτόμαστε μέσα από τα κείμενα, τις εικόνες, τις ταινίες, τις μουσικές, τις κριτικές, τις εκδηλώσεις, τις εκπομπές που θα εκπέμπουμε από τον διαδικτυακό αυτό τόπο. Έτσι κι αλλιώς, εσείς καλείστε να διαμορφώσετε το πρόγραμμα αυτού του ραδιόφωνου και το περιεχόμενο αυτών των ιστοσελίδων. Eμάς, «η πρωτοπορία μας» εξαντλείται στο να προσφέρουμε την αφορμή και το αισθητικό πλαίσιο.
Μέχρι να μας πιάσει το γλυκό καλοκαιράκι του 2008, οπότε και θα ξεπεράσουμε τη φάση των «δοκιμαστικών εκπομπών», θα έχετε καταλάβει ακριβώς ποιοι είμαστε, που το πάμε και γιατί πήραμε τα βουνά του διαδικτύου. Ελπίζουμε μάλιστα, ότι, παρά την τεμπελιά που μας δέρνει, μέχρι τότε θα έχουν εμφανιστεί με διάφορες αφορμές και τα ονόματά όλων μας στη σελίδα των συνεργατών. Παρόλα αυτά, μετά την τόση πια επιμονή σας να διαβάσετε ένα μανιφέστο, ορίστε, προχωράμε στην…

Είμαστε μια ομάδα ανθρώπων από αυτούς που, συνήθως, ονομάζουν «άνθρωποι της επιστήμης, της τέχνης και του πολιτισμού». Διατηρούμε όμως, εκτός από το χιούμορ μας, και τις αμφιβολίες μας για το εάν οι παραπάνω χαρακτηρισμοί αποτελούν εύσημο ή το δόλωμα ώστε να κάτσουμε ήσυχοι…
Τέλος πάντων, εμείς, παρά τον σημερινό πληθωρισμό των κάθε είδους Μέσων, νιώθουμε διαρκώς μια μικρή ζαλάδα. Ένα κενό που, μετά από ατέρμονες συζητήσεις και διαφωνίες, διαγνώσαμε ότι προέρχεται από την έλλειψη ενός κοινού τόπου, ενός, έστω εικονικού, χώρου συνάντησης, όπου θα μπορούμε να ανταλλάσουμε με τους άλλους ιδέες και δημιουργίες χωρίς το πρόβλημα της απόστασης, των συνόρων, του ραντεβού της συγκεκριμένης ώρας, της «ευγένειας» των δημοσίων σχέσεων και της υποχρέωσης απέναντι στον κάθε διαφημιζόμενο πελάτη. Τα blogs, τις ιστοσελίδες μας, τα περιοδικά στα οποία γράφουμε, τα bar στα οποία συναντιόμαστε , τις κάθε είδους συλλογικότητες στις οποίες ανήκουμε, δεν τις απαρνιόμαστε, κάθε άλλο. Σκοπεύουμε τη φασαρία, τις απογοητεύσεις και τις επιτυχίες τους, να τις κάνουμε «έργα τέχνης», κείμενα, φωτογραφίες, ταινίες, τραγούδια, που θα τα μεταφέρουμε εδώ.

Δεν προέρχεται όμως, μόνο από την έλλειψη ενός κοινού σημείου συνάντησης η ζαλάδα που λέγαμε παραπάνω, προέρχεται και από τις συχνές μας αϋπνίες. Οι μουσικές και τα τραγούδια, οι ταινίες, τα ποιήματα και τα μυθιστορήματά μας, χοροπηδάνε τα βράδια στα συρτάρια μας αναζητώντας έναν τρόπο να αποδράσουν και δεν μας αφήνουν σε ησυχία. Εταιρείες δίσκων, διανομής ταινιών, και εκδοτικοί οίκοι, υπάρχουν. Συχνά όμως, αυτό ακριβώς αποδεικνύεται να είναι το πρόβλημα. Πρώτα-πρώτα, κάποιοι εγκρίνουν, επιλέγουν ή απορρίπτουν αυτά που δημιουργούμε πριν αυτά βρουν το δρόμο τους προς την αγορά. Έπειτα, και η ίδια αυτή η έννοια της «αγοράς», δεν μας καίει και τόσο. Πολλοί από μας, αν και βιοποριζόμαστε πουλώντας τα έργα μας, δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί δεν μπορούμε, αφού κάνουμε κέφι, να προσφέρουμε κάποια έργα στο κοινό, άμεσα, χωρίς να χρειαστεί να περάσουν από την παραπάνω διαδικασία. Αλλά, πολύ περισσότερο, χωρίς να χρειάζεται οι άλλοι να πληρώσουν για να τα αποκτήσουν.

Με τις δυνατότητες που προσφέρει το διαδίκτυο, αν κάποιος στο Παρίσι ή το Σάο Πάολο, θέλει να έχει ένα τραγούδι, μια ταινία ή ένα ποίημά μας, θα πρέπει να το έχει. Κι αν εμείς θέλουμε να το έχει δωρεάν, θα πρέπει να το έχει δωρεάν. Αν και προβλήματα σαν τα παραπάνω έχουν βρει τη λύση τους εδώ και χρόνια σε ένα μεγάλο μέρος του πλανήτη, στην Ελλάδα, λέγοντας τέτοιες κουβέντες, εισπράττουμε συνήθως το απορημένο βλέμμα του συνομιλητή μας. Κι όμως, εκατομμύρια άνθρωποι στο μάταιο τούτο κόσμο, προσφέρουν ή κυκλοφορούν τα έργα τους με τις άδειες των Creative Commons, οι οποίες μάλιστα πρόσφατα εναρμονίστηκαν και με το ελληνικό νομικό πλαίσιο. Έτσι μπορεί οποιοσδήποτε να αποκτήσει νόμιμα, χωρίς αντίτιμο, τα έργα αυτά που είναι ελεύθερα για download. Αλλά και να δημιουργήσει επάνω σε αυτά, να τα εξελίξει.
Κρατικοί φορείς και οργανισμοί, κάποια από τα μεγαλύτερα πανεπιστήμια και βιβλιοθήκες του κόσμου, χιλιάδες μουσικοί, εικαστικοί καλλιτέχνες, λογοτέχνες και κινηματογραφιστές, εκδίδουν στην παγκόσμια διαδικτυακή κοινότητα έργα και αρχεία με αυτή τη λογική. Για να μην πούμε για τις κοινότητες των επιστημόνων που αναπτύσσουν τα προγράμματα ανοιχτού λογισμικού, απ’ τις οποίες έγινε άλλωστε και η αρχή. Και σήμερα έχουμε μια ακόμη απτή απόδειξη για το ότι η ανθρώπινη γνώση και τεχνολογία μπορεί να εξελιχθεί μέσα από τη συνεργασία και τη συλλογικότητα, χωρίς να μεσολαβεί αναγκαστικά η έννοια του κέρδους.
Μέχρι να ληφθεί η απόφαση για τη δημιουργία του radiobubble, οι ζαλάδες που προέρχονταν από το ξενύχτι, που, με τη σειρά του, προέρχονταν από το χοροπηδητό των τραγουδιών, των ταινιών, των φωτογραφιών και των κειμένων μέσα στα συρτάρια… συνεχίζονταν. Το ραδιόφωνο πάλι, είναι από τη φύση του μέσο που κάνει παρέα στον ξενύχτη. Και ραδιόφωνο δεν είχαμε. Αν και ανήκουμε στους εραστές του ραδιοφώνου, όσο κι αν ψάχνουμε τη μπάντα των fm, αισθανόμαστε ότι ακούμε τον ίδιο σταθμό. Που πήγανε οι μουσικές και τα τραγούδια, αλλά, πολύ περισσότερο, που πήγαν οι άνθρωποι που μας απευθύνονταν από τα μικρόφωνα και είχαν κάτι να πουν…

«Χωρίς κεραία, δεν υπάρχει ραδιόφωνο»

Ανόητα λόγια ενός απ’ την παρέα που τελικά αποχώρησε

Έτσι κι αλλιώς, οι δημοσιογράφοι και οι ραδιοφωνατζήδες της παρέας, είχαμε κι εμείς ανάλογες ζαλάδες. Κυκλοφορούσαμε ως ερωτευμένοι που όταν έφτανε η κρίσιμη στιγμή, έχαναν τη φωνή τους και δεν μπορούσαν να προβούν στην λυτρωτική εξομολόγηση… Απλά, δεν είχαμε ραδιόφωνο.
Κι όταν λέμε ραδιόφωνο, μιλάμε για το μαγικό κουτί που εκπέμπει ιδέες, λόγια, εικόνες, ποιήματα και πάνω απ’ όλα μουσικές… Για το μέσο που από τη φύση του απελευθερώνει τη φαντασία, είτε επειδή απλά το ακούς, είτε επειδή, επίσης απλά, απευθύνεσαι στους άλλους μέσα από αυτό. Για το μέσο που δημιουργεί παρέες, σκέψεις, χρώματα, για την καταραμένη αυτή ανθρώπινη ανακάλυψη που κάνει τη μοναξιά να αισθάνεται πολύ μόνη…
Εμείς λοιπόν, οι «εραστές του ραδιοφώνου, χωρίς ραδιόφωνο», τα άυπνα ψώνια με τις καλλιτεχνικές αναζητήσεις, ξέρουμε πολύ καλά ότι για να υπάρξει ένα τέτοιο ραδιόφωνο, θα πρέπει να απουσιάζουν μερικές έννοιες που κατά λάθος η ιστορία… τις σύνδεσε με την ιστορία του. Διευθυντές, αρχισυντάκτες, υπεύθυνοι δημοσίων σχέσεων σε εταιρείες δίσκων και κάθε είδους επαΐοντες, είναι εκ των πραγμάτων άχρηστοι στη νέα ραδιοφωνική ιστορία. Στην ιστορία που γράφεται στις ζώνες του web 2 και των social networks. Εδώ ο καθένας μπορεί απλά να ανεβάσει την εκπομπή του στη σελίδα «κάνε ραδιόφωνο» χωρίς να πρέπει προηγουμένως να κριθεί και να εγκριθεί, χωρίς να τρώει τα νιάτα του σε νευρωτικές συζητήσεις με άσχετους για το εάν ένα τραγούδι «είναι ωραίο, αλλά αντιεμπορικό και θα χάσουμε διαφήμιση».
Δε φοβόμαστε μη γίνουμε «ένας ακόμη εμπορικός σταθμός». Ξέρουμε καλά ότι όπου υπήρξε η ελευθερία, βρέθηκαν πολλοί ακροατές με τα δικά μας μυαλά και τα δικά μας γούστα… Πιστεύουμε, στο κάτω-κάτω, ότι η καλή μουσική μπορεί να είναι επιτυχημένη, μπορεί πάντα να βρίσκει πολλούς ακροατές.
Ίσως το διαδικτυακό μας ραδιόφωνο, δεν μπορούμε ακόμη να το τοποθετήσουμε δίπλα στο μαξιλάρι μας όπως κάναμε με τα παλιά τρανσιστοράκια, όμως μόλις οι φίλοι μας απ’ το Παρίσι, τη Νέα Υόρκη, το Μεξικό και τις υπόλοιπες γωνιές του κόσμου, αρχίσουν τις εκπομπές τους στο radiobubble, θα αρχίσει το μαξιλάρι μας να κολλάει δίπλα στον ηλεκτρονικό υπολογιστή…

«Θα στηριχτούμε στη διαφήμιση, χωρίς να ξεφτιλιστούμε»

Λόγια που ακούστηκαν σαν απειλή, που ελπίζουμε να βγει αληθινή

Τελικά, λίγο πριν τα τασάκια αρχίσουν να ίπτανται στο δωμάτιο και ενώ οι ιαχές «πάρτο χαμπάρι ρε, έχουμε καπιταλισμό», εκτοξεύονταν ως αιμοχαρή κονσερβοκούτια πάνω απ’ τις κεφαλές μας, ένα ανοιξιάτικο βράδυ, καταλήξαμε στον ιστορικό συμβιβασμό. Αφού αδυνατούμε να απαντήσουμε στο, κρίσιμο όπως αποδείχθηκε ερώτημα, «υπάρχουν καλές εταιρείες;», θα λαμβάνουμε ενημέρωση από τις καταγραφές αξιόπιστων διεθνών οργανισμών, για να δούμε τουλάχιστον ποιές πρέπει να αποφεύγουμε. Το radiobubble θα προσπαθήσει να καλύπτει τα έξοδά του από τις διαφημίσεις. Δεν πρόκειται όμως να φιλοξενήσουμε διαφημίσεις εταιρειών των οποίων η δραστηριότητα είναι εχθρική προς τον άνθρωπο ή το περιβάλλον. Επίσης, δεν πρόκειται να αισθανθούμε φίλο μας κανέναν, επειδή θα έχει πληρώσει μια διαφήμιση.
Τέλος, για να ‘μαστε αγαπημένοι, προτιμήσαμε να μην γίνουμε μια Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία ή ένας Μη Κυβερνητικός Οργανισμός, αλλά να είμαστε μια, απλή, «κερδοσκοπική επιχείρηση που στηρίζεται στην ιδιωτική πρωτοβουλία». Με τόσα που ‘χουν δει τα μάτια μας, το θεωρήσαμε πιο τίμιο…
Τα υπόλοιπα για μας θα τα μάθετε σιγά-σιγά, βλέποντας και ακούγοντας αυτά που θα κάνουμε upload, είτε είναι εκπομπές, είτε είναι τραγούδια, είτε μουσικές, βιβλία, ταινίες, κείμενα…
Εμείς απ’ την πλευρά μας, θα παρακολουθούμε από κοντά τις δικές σας εκπομπές, τα δικά σας τραγούδια, τις δικές σας μουσικές, τα δικά σας κείμενα, τις δικές σας ταινίες, τα blog που θα σηκώσετε στο radiobubble. Δεν σας έχουμε καμία εμπιστοσύνη…